به پیشواز نوروز<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

بهار کابل

از صائب (درگذشتهء 1081هجری/ 1703مسیحی)

خوشـــا عشرتسرای کابل و دامان کهـــــــسارش

که ناخن بر دل گل می زند مژگان هر خـــارش

خوشا وقتی که چشمم ازسوادش سرمه چین گردد

شوم چون عاشقان و عارفان از جان گرفــــتارش

ز وصـــــف لالهء او رنگ بر روی ســخن دارم

نگه را چهره خون سازم ز ســـیر ارغوانزارش

به صبح عید می خـندد گل رخســــــارهء صبحش

به شـــــام قدر پهلو مــــی زند زلف شـــب تارش

تعــــــالی الله از باغ جهـــــان آرا و شـــــــهر آرا

که طـوباخشک برجامانده است از رشک اشجارش

نـماز صــــبح واجــــــب می شــــود بر پاکدامانان

ســــــفیدی می کند چون در دل شب یاســـمنزارش

گلوســـــــوز است از می نغــــــمه های عندلیب او

چو آتشــــــبرگ می ریزد شــرر از نوک مـنقارش

درختـــــــــانش چو ســــرو از برگریزی ایمنند ایمن

خزان رنــــگی ندارد بر گل رخســـــار اشـــجارش

/ 0 نظر / 9 بازدید