سرّ یکتاپرستی

سرّ ِ  یکتاپرستی

 

ترجیع بند

 

هاتف اصفهانی

 

 

 

ای فـــدای تو هـم دل و هم جان

 

وی نثار رهت هم این و هم آن

 

دل فدای تو، چون تویی دلــــــبر

 

جان نــثار تو، چون تویی جانان

 

دل رهاندن ز دست تو مشــــکل

 

جان فشــــــاندن به پای تو آسان

 

راه وصل تو  راه پر آســــــیب

 

درد عشق تو درد بی درمــــــان

 

بندگانیم، جـــــــان و دل بر کف

 

گوش بر حکم و چشــم بر فرمان

 

گر ســرِ  صلح داری، اینک دل

 

ور دل جنگ  داری، اینک جان

 

دوش از شور عشق و جذبۀ شوق

 

هرطرف می شـــــــتافتم  حیران

 

آخر کار شـــــــــــــــــوق دیدارم

 

سوی دیر مـُغــــــــان کشید عنان

 

چشـــــــــم بد دور، خلوتی دیدم

 

روشن از نور حق، نه از نیران

 

هرطرف دیدم آتشی کان شـــــب

 

دید در طور، موســــی عــــمران

 

پیری آنجــــــــا به آتش افروزی

 

به ادب گِـــــــرد پیر، مـُغبچگان

 

همه سیمین عـــذار و گـُــلرخسار

 

همه شیرین زبـــان و تنگ دهان

 

عود و چنگ و نی و دف بربط

 

شمع و نقل و گل و  می و ریحان

 

ســــــاقی ِ ماهرویِ مشکین موی

 

مطرب ِ بذله گویِ خوش الحــان

 

مُغ و مُغزاده موبـَد و دســــــتور

 

خدمتش را تمــــــــام بسته میان

 

من ِ شرمنده از مســــــــــلمانی

 

شدم آنجـــــا به گوشه یی پنهان

 

پیر پرســــید کیست این؟ گفتند:

 

عاشقی بی قرار و ســــرگردان

 

گفت: جامی دهیدش از می ناب

 

گرچه ناخوانده باشد این مهمان

 

ساقی آتش پرست و آتش دست

 

ریخت در ســــاغر آتشی سوزان

 

چون کشیدم نه عقل ماند ونه هوش

 

سوخت هم کفر از آن و هم ایمان

 

مســـــــــت افتادم و در آن مستی

 

به طریقی که شـــــرح آن نتوان

 

این سخن می شــــنیدم از اعضا

 

همه حتّی الورید و الشــــــریان

 

که:

 

 یکی هست وهیچ نیست جزاو

 

وحده لا الـــــــــــــه الاّ هـــــو

 

از تو ای دوست، نگسلم   پیوند

 

ور به تیغم برند بند از بنـــــــد

 

الحق ارزان بود ز ما صد جان

 

وز دهان تو نیم شکـّرخنــــــــد

 

ای پدر! پند کم ده از عشـــــقم

 

که نخواهد شد اهل این فرزند

 

پنـــد ِ آنان دهند خلق ای کاش

 

که ز عشق تو می دهندم پنــد

 

من ره کوی عافیت دانــــــــم

 

چه کنم کاوفتاده ام به کمـــــند

 

در کلیسا به دلبری ترســـــــا

 

گفتـــم ای دل به دام تو در بند

 

ای که دارد به تــارِ زنّـارت

 

هر ســـر موی من جدا پیوند

 

ره به وحــدت نیافتن تا کی؟

 

ننگ تثلیث بر یکی تا چند ؟

 

نام حی ّ ِ یگانه چون شــاید؟

 

که اب وابن و روح قدس نهند

 

لب شیرین گشود و با من گفت

 

وز شکرخنده ریخت آب از قند

 

که گر از ســــرِّ وحدت آگاهی

 

تهمت ِ کافـــــری به ما مپسند

 

در سه آیینه شـــــــــاهد ازلی

 

پرده از روی تابنــــاک افکند

 

ســـه نگردد بریشم ار او را

 

پرنیان خوانی و حریر و پرند

 

ما دراین گفت وگو که ازیکسو

 

شد ز ناقوس این ترانه بلنـــــد

 

که:

 

 یکی هست و هیچ نیست جزاو

 

وحــــده لا الـــــــــــه الاّ هــو

 

دوش رفتم به کوی باده فروش

 

زاتش عشق دل به جوش وخروش

 

محفلی نغز دیدم و روشــــــــن

 

میـــــــرِ آن بزم پیر باده فروش

 

چاکران ایستاده صف در صف

 

باده نوشان نشسته دوش به دوش

 

میر در صدر و میکشان گردش

 

پاره یی مست و پاره یی مدهوش

 

ســـــینه بی کینه و درون صافی

 

دل پر از گفت و گو و لب خاموش

 

همه را از عنـــــــایت ازلــــــــــی

 

چشم حق بین و گوش راست نیوش

 

سخن این به آن هنـــــــــــیئا ً لک

 

پـــــاسخ آن به این که بادت نوش

 

گوش برچنگ و چشم بر ســـاغر

 

آرزوی دو کون در آغـــــــــوش

 

به ادب پیش رفتم و گفتـــــــــــم

 

/ 0 نظر / 69 بازدید