<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

به پیشواز نوروز

 

نوروز دل افروز

از حافظ ( سدهء 8/14)

ز کوی یـــــــــار می آید نســــــــــــــیم باد نوروزی

ازین باد ار مدد خواهــــی  چــــراغ دل بر افـروزی

چو گل گر خُرده یی داری خدا را صرف عشرت کن

که قارون را غلطـــــها داد ســـــــــودای زراندوزی

ز جام گل دگر بلـــــبل چنان مست می لعل اســـــت

که زد بر چرخ فیـــــروزه صفیر بخت  فـــــیروزی

به صحرا رو که از دامن غــــبار غم برافشـــــــانی

به گلزار آی کاز بلــــــــبل  غزل گفتن بیــــاموزی

سخن در پرده می گویم چو گل از غنچه بیرون آی

که بیش از پنج  روزی نیست حــکم میر نوروزی

ندانم نوحهء قمری به طرف جویـــــباران  چیســت

مگر او نیز همچون من غـــمی دارد شـــبانروزی !

به عُجبِ علم نتوان شـــــد ز اسباب  طرب محروم

بیا ســــــــاقی که جاهل را هنی تر می رسد روزی

می اندر مجلس آصــــــــــف به نوروز جلالی نوش

که بخشد جرعهء جامت جـــــهان را ساز نوروزی

چند ترانهء بهاری هم از حافظ

با می به کنــــــــــار جوی می باید بود

وز غصّه کنـــــــاره جوی می باید بود

این مدت عـــمر ما چو گل ده روزاست

خندان لب و تازه روی می بــــــاید بود

^^^^^^^^^^

این گل ز بر همنفــــــــــــــسی می آید

شادی به دلم از او بســـــــــــی می آید

پیوسته ازانروی کنم  هـــــــمدمی  اش

کاز رنک ویم بوی کســـــــــی می آید

^^^^^^^^^^^

در باغ چو شد باد صــــــــبا دایهء گل

بربست مشـــــــاطه وار پیرایهء  گل

از سایهء خورشید اگرت هست امان

خورشید رخی طلب کن و ســایهء گل

/ 0 نظر / 11 بازدید