عشق نو و روزنو<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

از فرخی سیستانی

فرخنده کناد ایزد بر " ماه " من این حال

 

عشــقِ نو و روزِ نو و نوروز و سـرِ ســال

فرخـــــنده کناد ایزد بر میر  من این حال

روزیست که در سال نیابند چنین روز

سالیست که در عمر نیابند چنین سال

در روی من امروز بخندد لب امید

بر چهر من امروز بخندد دل اقبال

در زاویه امروز بخندد لب زاهد

در صومعه امروز بجنبد لب ابدال

از لاله همی لعل کند کبک دری پر

وز سبزه همی سبز کند زاغ سیه بال

از دشت کنون مشک توان برد به  اشتر

با آنکه فروشند همی مشـــــــــک به مـــثقال

 

 

تورا  ای نازنین

 هر روز جشنی باد و نوروزی

از فرخی سیستانی ( سدهء 4  هجری /  11 مسیحی)

 

ز باغ ای باغبــــــــان ما را همی بوی بــهار آید

کلیــــد باغ ما را ده  که فــــردا مان به کـــــار آید

کلـــــید بــاغ را فردا هزاران خواســــــــــتار آید

تو لختی صــبر کن چندان که قمری بر چنــار آید

چو اندر باغ تو بلــــــــــــــبل به دیدار بهــار آید

تو را مهمــان  ناخوانده به روزی صد هـــزار آید

کنون گر گلبـــــنی را پنج شش گل در شــمار آید

چنان دانی که هرکـــــس را همی زو بوی یار آید

بهار امســــــــــال پنداری همی خوشتر ز پار آید

ازین خوشتر شود فردا که خســـــرو از شکار آید

 

بدین شایســــــــتگی جشنی بدین بایستگی روزی

ملک را در جهان هر روز جشنی باد و نوروزی

 

نوبهار آمد

نیز از فرّخی سیستانی

 

نوبــــهار آمد و بشــــــــــکفت بیکــــبار جــهان

بر ســــر  افکند زمین هر چه گُهر داشـت  نهان

تا ز خواب خوش بگشـــــاد گل سوری  چشـــــم

لالهء ســــرخ نبــندد همی از خنـده دهــــــــــــان

پـرنــــیانها و پرند اســــت کشــــیده هـــــمه باغ

عاشـــــــــقان گاه بر این ســــــایه دوان گاه بر آن

اندر آن هفتـــــــــه که بگذشت جهـــــان پیر نمود

وندر این هفته جوان اســــــــــت کران تا به کران

می شـــــــــــنیدم که به ایام جوان پــــــــــیر شـود

نشــــــــــنیدم که به یک هفــــــــته شود پیر جوان

من نگویم که می ســـــرخ حلال اســـــت و مـــباح

گر بود ور نه من این لفـــــظ نــــــــیارم به زبان

گویــــــم ار هرگز خواهی خوری امـــــروز بخور

که دگر باره بدین روز رســــــــــــــــــــیدن نتوان

 

خـــــیز تا بر گل نو کوزه گکــــــی  باده خوریــــم

پیـــــش تا  از گِل ما کوزه کند دســــــت زمــــــان

 

 

گلفروش

از کسائی مروزی متولد 341 خورشیدی 963 مسیحی

 

گل نعمتیست هدیه فرســــتاده از بهشت

مردم  کریمــــتر شـــود اند نعــــــیم گل

ای گلفروش! گل چه فروشی برای سیم؟

وز گل عزیز تر چه ستانی به سیم  گل؟

 

/ 0 نظر / 20 بازدید