110گفتار پند آمیز امام علی (ع)<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

26

داد و دهش

ای که پرسی  ز فضل داد و دهش

هر دو نیــکنـــد لیک  داد  اولـــی

همه را دادگر نگهــــــبان اســــت

خاص باشد  دهــــش  گروهی  را

27

هُشـــــــدار

ای نشـــــــسته به مســـند قـــدرت

دست  خلق خـــدا و دامن توســـت

تو که بر بــندگان کنی بـــــــــیداد

چون نترسی؟ خدای  دشمن توست

28

نیـــک  و  بــــد

بد و نیک ار برابرند  تو را

کار بر خلق می شود دشوار

بد شود در ره بدی  گستاخ

نیک گردد ز نیکی اش بیزار

29

ســــخن

تا نگفــتی ، ســخــن توانی گفت

زانکه با توســت اختــیار ســخن

بکشــــــاند تو را همی با خویش

چون که بگسسته شد مهار سخن

30

سخن بخردانه

ســخنی کاز ســر خــرد گویـــی

گســترد بر تو ســـایۀ رحــــمت

ای بســـا گفته های ناشـــایســت

که برد رحـــمت آورد  زحمـــت

31

معرفت

گر سخن با خرد هماهنگ است

گفت باید که شرط عقل است آن

ور نباشد خموشی  اولی تــــــــر

کادمی شد  نهفته زیر زبـــــــان

32

نیروی ســــخن

با ســـــــخنهای بخردانه و نــغز

شود آســـــان هزار دشـــــواری

آنچه گاهی بر آید از ســـــــخنی

بر نیاید ز لشــــــکری کــــاری

33

چاپلوســــــی

وای بر حــــال آنکه غـــــرّه شـــــود

به ســـخنــــهای چاپلوس دوروی

خویشـــــتن را تو خویشتن بشناس

تا که نفریــــبدت خوشــــامدگوی

34

اندازۀ  ســــتایش

/ 0 نظر / 13 بازدید