مستانه در بهار<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

مولوی

 

به لاله دوش نسرین گفت  برخــــیزیم مســــــــــتانه

به دامـــــــان گل تـــازه درآویزیم مستــــــــــــــــانه

چو باده بر ســــــــــــر باده  خوریم از گلرخ ســـاده

بـــیا تا چون گل و لاله در آمـــیزیم مستـــــــــــــانه

چو نرگس شوخ چشم آمد سمن را رشک و خشم آمد

به نسرین گفت تا ما هم برآمیزیم  مستـــــــــــــــانه

بت گُلروی چون شکـــــّر چو غنچه بسته بود آن در

چو در بگشــــــــاد وقت آمد که در ریزیم مســــتانه

که جانها کاز الست آمد بسـی بی خویش و مست آمد

ازآن در آب و گل هـــردم همی لغزیم  مستــــــــــآنه

دلا تو اندرین شـــــــــــــــادی  ز سرو آموز آزادی

که تا از جُــــرم و از توبه بپرهیزیم مستــــــــــــــانه

/ 0 نظر / 19 بازدید