شام هری

شام هری
صحرای هری زمرّدین اســت
اسفند کنون، نه فروردین است
کهسار هری، چو اخگــــر دل
از پرتو آفتـابِ آفـــــــــــــــــل
گلگونه شود، نظــــر ربایـــــد
بر حسن هری همی فـــــزایــد
دامان فلک شــــدست گلنــــــار
ناهیـــــد فرازِ آن پدیـــــــــــدار
رقّــــاصۀ آسمان، چو سیــماب
بی تاب شدست و در تب وتاب
++++
در دامن کوه، کوچیی چنــــــد
بگسسته ز کوی و شهر، پیوند
افراختـــــــــــه اند چادران را
افروختــــــــــــه اند آذران را
بر پای درخت، طرف جویی
بنشــــــــــسته بت سیاه مویی
افشانده ســـــــــلاسل سیه را
در بند ســــــــیه فکنده مه را
++++
ای شام هرات! رشک ایّــام
ای ساعت سعد و گاه احـلام
سحریست دم فسـونگرت را
نور سحراست معجــرت را
این کهنه ســــپهر لاجوردی
کز پرتو مهر گشــته وردی
دارد به من فســــرده رازی
خاموشی اوست طرفه سازی
ای سرخی نیم رنگ گردون
یاد آور ِ آن عـذار گلگــــون
ای اختر آسمــــــــــان زرقا
برق نگهی ز توست پـــــیدا
کاز خویشتنم برون نمـــــاید
وین قلب فسرده خون نمــاید
++++
درخاک هری فسرده رازیست
هرموجۀ رود او گدازیســــت
++++
ای رود چنـــــــان همی نمایی
کاندر پس ســــــــــالها جدایی
چون عاشق رسته از سلاسـل
پیموده صحاری و منـــــــازل
ره برده به کعبــــــــــۀ امانی
بشکـــــــسته فسون لن ترانی
در کوی نگار خود رســیدی
از بند جبـال خود رمیــــــدی
آن بند سیاه ســــــر به کیوان
وان حصن حصین قوم افغان
آن قلب ورم نمودۀ خـــــاک
سرچشمۀ رودهای چــالاک
کهســــار بلند هند کوه است
گهوارۀ عظمت وشکوهست
++++
ای رود به یار خود بیامـــیز
در زلف سیاه اودر آویـــــز
از خاک سیه بنفشه برکــش
وز سبزه پرند سبز در کـش
پیرایه به این عروس بربنــد
دخت هری ست سهل مپسند
در نرگس او فتن نهان است
وز سنبل اوشکن عیان است
از فتنۀ نرگسش حذر نیست
وز حلقۀ سنبلش گذر نیست
ای رود! تو زادۀ جبـــــالی
دانای دقایق جمــــــــــــالی
برگیر عنان و تند مخـــرام
در خاک هری دمی بیارام

+++++
ای رود! تو را نوای عشق است
در غُرّش تو صدای عشق اسـت
برگوی حدیث عشــــــق برگوی
آســـــــــــای دمی ازین تکاپوی
++++
ای شــــام هرات در بر خویش
پنهان منمای اخگــــــــر خویش
وی دخت شفـــق مپوش رو را
مفشان به عذار خویش مـــو را

دکتر نجیب الله خان توروایانا

/ 0 نظر / 3 بازدید