رگ جان

دو غزل از

 

روح الامین شهرستانی

 

(سدۀ 11هـ / 17م)

 

 

رگ ِ جان

 

 

کو جنونی کاز ســـــر رغــبت گریبــــانم کشــد

 

چون بجنـــبم از برش در حال دامـــــانم کشـــــد

 

جــام زیبی کو که چون لیلی به زور دست حسن

 

همچو مجنون بر ســـــــــر بازار عریانم کشــــد

 

درد بی دردی مـــرا پامـــال دارد روز و شـــب

 

نشـــتری خواهم که دســــــتی بر رگ جانم کشد

 

همچو یوســف بایــــــدم اقبال روزافـزون که یار

 

با وجود بی گنــــاهیهــــــــــا به زندانـم کشـــــد

 

 

شست و شو

 

 

چــون جام روی دل به می ناب شـــــسته  ایم

 

دایــم لبــــاس زهــد به این آب شســــــته  ایــم

 

از ما مجوی صـــــبر که چون عشق رو نمود

 

زآرام و صبـــــر دســت چو سیماب شسته ایم

 

گر کرده ایم نام ِهوس را به سهــــــــو یــــــاد

 

کام و زبان خویش به هـــفــــت آب شســـته ایم

 

بـــــیــــداری ا ست روح امین روح را شعـــار

 

زان هــمچو روح چشم خود ازخواب شسته ایم

 

/ 0 نظر / 7 بازدید