خلعت اردیبهشتی

 

 

بهــــــــار

از  دقیقی

 

بر افکند ای صــنم ابر بهشـــتی

زمین را خلعت اردیبهـــــــشتی

بهشــــــــــت عدن را گلزار ماند

درخت آراســــــــته حور بهشتی

زمین بر سان خـــــــون آلوده دیبا

هوا بر سان نیل اندوده وشـــــــتی

به طعم نوش گشته چشـــــمهء آب

به رنگ دیدهء آهوی دشــــــــــتی

چنان گردد جهان هزمان که گویی

پلنگ آهو نگــــیرد جز به کُــشتی

بـُتی باید کنـون خورشـــید چهـــره

مهی کاو دارد از خورشـــید پُشـتی

بتی رخســـــار او همرنگ یاقوت

میی بر گونهء جامهء کنشـــــــــتی

جهان طاووس گونه شــــد به دیدار

به جایی نرمی و جایی درشــــــتی

بدان ماند که گویی از می و مشک

مثال دوست بر صحــــــرا نوشتی

ز گِل بوی گلاب آید بدانســــــــان

که پنداری گـُل اندر گِل سرشـــتی

دقیقی چار خصـلت برگُزیدســــت

به گــــیتی از همه خوبی و زشتی

لب یاقــــــوت رنگ و نالهء چنگ

می خون رنگ و دین زردهــــشتی

/ 0 نظر / 10 بازدید