چند ترانهء  دلنشین از عنصری بلخی

 

سدهء 5 ش / 11 م

 

 

دلیل هجران

 

 

گفتم صنما دلم تو را جویانســـــت

 

 گفــــتا که لبم درد تو را درمانسـت

 

گفتم که همیشه از منت هجرانست

 

گفتا که پری ز آدمی پنهانـــــــست

 

 

دهان و میان

 

تا نســـرایی ســخن، دهانت نـــبود

 

 تا نگشـــــــایی کمر مــــیانت نبود

 

تا از کمر و سـخن نشـــانـــت نبود

 

ســوگند خورم که این و آنــت نبود

 

 

چها که نمی کنی؟

 

از بوسه تو مرده با روان تانی کرد

 

وز چهره دل پیر جوان تانی کرد

 

رخ گاه گل و گه ارغوان تانی کرد

 

وز غمزه فریب جادوان تانی کرد

 

 

ای شب مهربان باش

ای شـب!  نکنی آنهمــه پرخاش که دوش

 

راز دل من مـــکن چنـــان فاش که دوش

 

دیــــــدی چه دراز بود دوشــــــــــینه شبم

 

 هان ای شب وصل، آنچنان باش که دوش

 

 

  همه جا تو هستی

 

بر آتش هجر عمری ار بنشینم

 

خاک در تو همی به دل بگزینم

 

از باد همه نســــــیم زلفت بویم

 

در آب همه خیــــال رویت بینم

 

باغ گل و میوه

 

ســـــیب و گل و ســــیم دارد آن دلبر من

 

 ســـیبش زنخ و گل دو رخ و ســیمش تن

 

بنگر به رخ و دو زلف آن ســــــــیم ذقن

 

تا لاله به خروار بری، مشـــــــک به من

 

 

نیرنگ عاشقانه

 

در عشـــــــــق تو کس پای ندارد جز من

 

در شــــــــوره کسی تخم نکارد  جــز من

 

با دشـــــمن و با دوســــت بدت می گویم

 

تا هیچ کســــــــت دوست ندارد  جز من

 

 

نفس مسیحا

 

خوبی ز رخ تو برگرفتســـــــــت پــری

 

رفتن ز تو آموخت مگر کبـــــک دری !

 

جــان ِ شـــده را به مـــــــردگان باز بری

 

گویی که دم پیمــــــــبر بـــــــــــی پدری

 

(پیمبری که پدر نداشت: مسیح)