بوی شکفتن

از ابوالمعانی بیدل

منتظــــــــــران بهـار! بوی شــــکفتن رسـید

مژده به گلهـــــــــا بریـد: یار به گلشـن رسید

لمعـهء مهــــــــــر ازل بر در و دیوار تافــت

جـام تجلّـــــــــی به دست نور ز ایمن رســید

نامه و پیغــــــام را رســــــــم تکــــلّف نماند

فکرعبارت کراست معنی روشن رســــــــید

عشــــق ز راه خیـــــــــــال گرد الم پاک رُفت

خار و خــس وهم غیر رفت و به گلخن رسید

صبر من نا رســــــــــــا باج زکوشش گرفت

دست به دل داشـــــــــــتم مژدهء دامن  رسید

عیش و غم روزگار مرکز خود واشــــــناخت

نغمه به احباب ســــاخت نوحه به دشمن رسید

مطلع همّت بلند مزرع اقبــــــــــــــال سبــــــز

ریشـــــه به نخـل آب داد دانـه به خرمن رسید

زین چمنــــستان کنون بســتن مژگان خطاست

آینه صیقـــــــل زنید دیده به دیدن رسیــــــــد

بردم ازین نوبهـــــار نشــــــــــأهء عمر دوبار

دیده ام از دیده رســـــــت  دل به دل من رسید

ســــــرو خرامان ناز حشــر چه نیرنگ داشت

هرچه زمن رفته بود باز به مســـکن رســــــید

بیدل از اســـــــرار عشق هیچکــس آگاه نیست

گاه گذشتن گذشت  وقت رســـــــــــــیدن رسید