بهـــــــــــار  خُــــــــرّم

از رودکی سمرقندی

درگذشته در 329 هجری خورشیدی برابر 941  مسیحی

 

آمد بهار خـــرّم،  با رنگ و بــــوی طیــــــــــــب

با صــــد هــــزار نزهت و آرایش  عجـــــــــــیب

شــــــــــاید که مرد پیر بدین گه شــــــــــود جوان

گیـــــــــــتی بدیل یافت شبــــــــــــاب ازپی مشیب

چرخ بزرگـــــــوار یکی لشــــــــــــــــکری بکرد

لشــــــکرش ابر تـــــیره و باد صــــبا نقــــــــــیب

آن  ابر بین -   که گرید  - چون مرد ســــــــــوگوار

وان رعد بین- که نالد  ـ چون نالد چون عاشق کئیب

خورشــــــــــید را ز ابــــر دمــــــــد روی   گاه گاه

چونــــان حصـــــاریی که گـــذر دارد از رقیــــــب

یک چـــــند روزگار جـــــهان دردمــــــــــــــند بود

بِه شـــــــــــــد که یافت بوی ســـــــمن باد را طبیب

باران   مشـــــکبوی   بــــــــــــبارید         نو به نو

وز برگ   بر کشــــــــــــــید یکی حلّهء قصـــــــــیب

کنجـــــــــی که برف پیـــــــش همی داشت گل گرفت

هـــر جویکی   که خشـــــک همی بود   شـــد رطیب

لاله مــیان کشــــــــــــــت بخـــــــــــــــندد همی زدور

چـــــون  پنجهء عروس به حنـــــــــّا شده خضـــــیب

بلبــــــــــــــل همی بخواند بر شاخســـــــــــــار بید

سار از درخت ســــــــــــــــــــرو مراو را شده مجیب

صــــلصــــــــــل به ســــــــــــروبن بر با نغمهء کهن

بلــــــــــــــبل به شــــــــــــاخ گل بر با لحنک غریب

 

اکـــــــــــنون خورید باده و  اکــــــــــــــنون زیید شاد

کاکنون برد نصــــیب حبـــــیب از بر حبـــــــــــــیب

ســــاقی گزین و بــــــــاده،   و مَی خور به بانگ زیر

کاز کشت ، سار نالد و از باغ عندلیب

^^^^^^^^^^^

^^^^