چون تیغ......

 

از رودکی (-329هـ)

 

 

 

چون تیغ به دست آری مردم نتوان کـشت

 

نزدیک خداوند، بدی نیســــــت فرامُـشت

 

این تیغ نه از بهر ســـــــــــتمکاران کردند

 

انگور نه از بهر نبید است به چرخشـــــت

 

عیســـی به رهی دید یکی کُـشـــــــته فتاده

 

حیران شد و بگرفت به دندان سرِ انگشــت

 

گفتا که کرا کـُشتی تا کشــــــته شدی زار؟

 

تا باز کجا کـُشـته شود آن که تو را کشت!

 

انگشـــــــــت مکن رنجه به درکوفتنِ کس

 

تا کس نکنـــــد رنجه به درکوفتنت مـُشــت