طبـــیــب

 

از مولوی بلخی/رومی

 

طبیــبیــم، حکیــمیــم، طبـیبـــان قدیـمیــم

 

شـــرابیـــم و کبابیــم و سهیلیم و ادیمـــیم

 

چو رنجور تن آید، چو معجون نجاحیـــم

 

چو بیمــــــار دل آید، نگاریــم و ندیمـــیم

 

طبــیبــان بگریزند، چو رنجور بمیـــــرد

 

ولی ما نگـریزیـــم که ما یار کریمیـــــــم

 

شــتابید! شـــتابید! که ما بر ســـــر راهیم

 

جهان درخورما نیست که مانازونعیـــــمیم

 

غلط رفت،غلط رفت که این نقش نه ماییم

 

که تن شـــــاخ درختیست و ما باد نسـیمیم

 

ولی جنبش این شاخ هم  از فعل نسیم است

 

خمـُش باش خمش باش هم آنیـم وهم اینـیم