عید و مهرگان

 

فرخی (سدهء 4و 5/ 10 و 11)

 

 

بـــار بربســـت مــــه روزه و بــــرکنــــــد خـِیـَم

 

مهــــــــــرگان طبل زد و عید برون برد علم

 

باز چون بلبل بی جفت به به بانگ آمد زیر

 

باز چون عاشق بیدل به خروش آمد بم

 

باده گیران زبان بسته گشادند زبان

 

باده خواران پراکنده نشستند بهم

 

لعل کردند به یک سیکی لبهای کبود

 

شاد کردند به یک مجلـــــس دلهای دژم

 

خـــــیز بـُت رویـــا تا ما بســــــــر کار شویم

 

که نه ایشـــــــــــــان را سور آمد و ما را ماتــــــــم

 

زان مه لعـــــــل قدح پُر کن و نزدیک مــــن آر

 

بر تن و جان نـــتوان کرد ازین بیش ستم

 

روزه پیریست که ازهیبت و ازحشمت او

 

نتوان زد به مـراد دل یک ســاعت دم

 

چون شـــــــد آن پیر و جوانان بگرفتند جهان

 

ما و ایشـــــــــــــان و می ِ لعل نه اندوه و نه غـــم