خزان

 

منوچهری(-432/1054)

 

خیزید و خز آرید که هنــــــــــگام خزانست

 

باد خنک از جانب خوارزم وزانـــــــــــست

 

آن برگ رزان بین که   ازآن شاخ رزانست

 

گویی به مثل پیرهن رنگرزانـــــــــــــــست

 

دهقان به تعجب ســـــــــــر انگشت گزانست

 

کاندر چمــــن و باغ نه گل ماند و نه گلـــنار

 

 

طاووس بهـــــــــــــــــــاری را دنبال بکندند

 

پرّش ببریدند و به کنجــی  بفکــــــــــــــندند

 

خســـــــــــته به میان باغ به زاریش پسندند

 

 با او نشــــــینند و نگوینــــد و نخـــــــــندند

 

وان پرّ نگارینــــــــــــــــش بدو باز نبـــندند

 

تـــــــا آدرمـــــــــه بــــــگذرد و آیـــــد آذار