فتنه

شب چشم نیم مستش، واشد ز خواب، نیمی

در دست فتـــــــنه دادند، جام شراب، نیمی

موج خجالت ســـرو، پیداســـت از لب جو

کز شـــرم قامت او، گردیده آب، نیــــــمی

گیرم لبــــت نگـــردد، بی پرده در تکـــــلّم

از شــوخی تبســـــم، واکن نقـــــاب، نیمی

زان ابر خط که دارد، طرف نقاب حسـنت

خورشید، پنجۀ ناز، زد در خضـاب، نیمی

پاکســـــت دفتـــر ما، کز برق ناکســـیهـــا

باقی نمی توان یافت از صد حساب، نیمـی

سرمایه یک نفس عمر، آن هم به باد دادیم

در کسب جاه نیمی، درخوردوخواب نیمی

قانع به جام وهمیـــم از بزم نیســتی، کاش

قسمــت کنند برمـــا، از یک حبــاب، نیمی

عمـــریســــت آهم از دل، مانند دود مجمـر

در آتش است نیمـــی، در پیچ و تاب، نیمی

آن لالــــه ام درین باغ کز درد بی دمــاغی

تا یک قدح ستــــانم، گردم کبــــــاب، نیمی

در دعوی کمالات، صد نسخه لاف فضلــم

اما، نیـــم به معــــنی، در هیــچ باب، نیمی

موی ســـفید گل کـــرد، آمــادۀ فنـــــا باش

یعنی سواد این شهـــر، بـُردست آب، نیمی

بیدل نشـــــاط این بزم، از بسکه ناتمامیست

چرخ از هلال دارد، جام شـــــراب، نیمی

ابوالمعانی بیدل